Juist telefoon gehad van onze dierenarts, Dima is na een serieuze operatie aan 't wakker worden... De wonde van de baarmoeder was zowel langs binnen als langs buiten aan het etteren en was al een stuk vergroeid met de urineblaas... Oorzaak volgens onze dierenarts; de draad waarmee de hechting van de baarmoeder werd gedaan was VEEEEEEEL te dik, die gebruikt ge nog niet voor een koe volgens hem, en dusdanig is die wonde beginnen lekken en etteren... Tot zover de reputatie van grote dierenartsen en hun klinieken; time is money en kwantiteit boven kwaliteit... In elk geval nog afwachten tot morgenvroeg om zekerheid te hebben over de goede afloop, maar alvast toch al een gemeende MERCI aan Bart onze dierenarts voor de goede zorgen...

19 oktober 2011 10:30 uur

Ze heeft heel veel bloed verloren en is momenteel te zwak om recht te staan... Binnenin heeft Bart een echte ravage aangetroffen, een schande dat dit door een dierenarts is gedaan, zegt hij... Ze geeft veel bloed over en ook bloed in haar ontlasting, hopelijk alleen van wat ze zelf heeft opgegeten van de losgekomen bloedproppen en van zich te wassen... Daarjuist heeft ze een beetje gedronken en dat is er in gebleven... We vertrouwen ze toe aan Bart en blijven hopen op een goede afloop...

19 oktober 2011 23:00 uur

We zijn nu een uurtje thuis met Dima. Elke inspanning is haar teveel. Van bij Bart naar de auto ging nog net maar thuis uit de auto tot in de woonkamer was er weeral teveel aan, zo zwak dat ze is. We blijven vannacht bij haar slapen zodat we haar op tijd en stond kunnen helpen als ze iets wil. Nu maar hopen dat die diarree en braakneigingen zo snel mogelijk stoppen en dat ze iets binnen kan houden zodat ze stilletjes aan kan aansterken. De operatie is geslaagd en het bloeden is gestelpt maar ze heeft nog een hele weg te gaan alvorens ze uit de kritieke fase zal zijn... Maar wij gaan ervoor, zij MOET terug de oude worden... Dima, we zien je zoooooo graag...

***

21 oktober 2011

Alhoewel we gistermiddag het gevoel hadden dat Dima naar huis gekomen was om afscheid te nemen (ze kon niet meer op haar poten staan, plaste niet, at niet en verlegde zich zelfs niet), hebben we na het avondbezoek van onze dierenarts onze mening herzien... We vertelden hem de situatie en kregen direct zijn antwoord dat hij nu nog niet wou opgeven, ze kwam al van te ver... Hij vond dat haar ogen helderder stonden dan bij zijn ochtendbezoek en dat we haar moesten dwingen om op te staan??? Dus hij heeft haar vastgepakt en rechtgezet en ze is onder impuls van Kris mee tot buiten gewandeld, het terras op, het grote terras op, hun overdekte speelplaats binnen op zoek naar drinken... Keigoe, zo ver had ze nog niet gelopen... Daar zette ze zich neer en ik kreeg ze niet meer naar binnen... "Ho", zei Bart, "gene zever hier hé" en hij zette ze terug recht en ze wandelde stabiel en rustig terug tot in de woonkamer waar ze zich neervlijde op haar kussens. Wanneer we ons dan neerzette bij haar, voelden we dat ze al geplast had op de kussens, iets waar we normaal niet mee zouden lachen, maar wat ons nu erg gelukkig maakte en hoopvol stemden... Na een rustige nacht, is ze dan vanmorgen met ons samen mee de tuin ingegaan, de vrieskou getrotseerd, en een plasje gemaakt... Ze heeft nog een heel eind te gaan alvorens ze terug de oude zal zijn, maar het ziet er ineens allemaal veel hoopvoller uit dan gisteren... Komaan Dima, we gaan ervoor, luv you...

***

23 oktober 2011

Vandaag is ons Dima alweer een beetje beter, ze eet nu op willekeurige tijdstippen alle "speciallekes" die we haar voorschotelen, de kipfilet, Duck-vlees, steak, en andere sterkmakers gaan hier richting zorgenkindje... Ook drinken doet ze nu regelmatig... Bart onze dierenarts zijnen auto rijd volgens hem al bijna op auto-pilot zelfstandig tot hier, elke dag komt hij eventjes langs voor een antibioticaspuitje en een korte controle. Maar de weg is nog lang zegt hij en we zullen ze nog een hele tijd nauwgezet moeten verzorgen... Naar buiten gaan voor een plasje of een ,tja, tot hiertoe nog steeds plat drolletje, begint al beter te gaan maar kost haar nog geweldig veel energie, zodat ze daarna weer enkele uurtjes uitgeteld op haar mat gaat liggen. Maar het feit dat, wanneer er iemand vreemd bij ons binnenkomt, ze uit haar eigen toch eventjes de moeite doet om recht te staan en ons bezoek te komen begroeten, stemt ons toch weer hoopvol... De weg is nog lang maar we komen er wel, met ons Dima op kop ;-)  ...